Dost Köşesi    

Kiev’de bir metro istasyonu içi

Alış Veriş

Grivna TL’nin 6 da biri, USD’nin 9 da biri gibi.. Bütün aldıklarımızı Türkiyeyle kıyaslayınca burada hayatın da dörtte bir kadar olmasa da hayli ucuz olduğunu fark ettik.

Tabii AB ülkelerinden bolca ithal malzeme de var. Onlar biraz daha pahalıca, hele krizden beri Hrivna’nın çok kan kaybettiği düşünüldüğünde.. Marketlerde Türk ürünleri bulunabiliyor. Mega Market’e Linda ve Paşabahçe cam ve porselen e girmiş, Selpak var. Yiyecekte de Ülker ve tabii sevgili arkadaşımız Çağla sayesinde de Güllüoğlu! Ve belki henüz keşfedemediğimiz bir dizi mal.. Gördükçe haber veririm.

Üzgünüz yine, çünkü yoğurdumuz, beyaz peynirimiz, simidimiz, zeytin ezmemiz, sucuğumuz yok! Bir dejavu!  Zeytinimizi Türkiye’den ama tanınmamış bir marka ile bulduk. Arpa şehriye yok, baldo pirinç yok.Etimizi bir Türk restoranı olan Gurme’nin kesimhanesinden ısmarlarken o da kapanınca Türkiye’den git gel’lere kaldı işimiz. Geri kalan malzemeye yavaş yavaş alıştık diyebilirim.

Geldiğimizden beri bir süre çay demleyemedik, çünkü çaydanlık yoktu, yoksa demlik işi kolay! Ancak Türkiye’den getirince hayatımıza renk geldi.

Baharatlarımızın Akdeniz tipi olanlar yok gibi! Ya da var da biz bulamıyoruz!!

Burada bir Türk marketi yok! Bir Yunan, Bulgar ya da İran marketi de olabilirdi, ama yok!! Fındık fıstık, kurutulmuş erik vb. Ve de bakliyatı semt pazarlarında Özbek’ler satıyor.

Burada Pazar yerleri çok seviliyor. Neredeyse her semtte ‘sürekli pazar’ var. Geniş bir alana kurulmuş basit minik dükkancıklar. Bir de açık ve kapalı bölümler de var. Meyve sebze ve et ürünleri satılıyor. Kocaman tezgahlar düşünün, üzerinde balık ve büyük ve küçük baş hayvanın çeşitli parçaları, löp yağları, öylesine açıkta sergilenip satılıyor. Millet de buraya bir meraklı ki, pazar önlerinde onlarca son model cip, biri geliyor biri gidiyor!

Hmmm, söylemiş miydim bilmiyorum ama, burası son model cip cenneti! Lexus’lar özellikle pek seviliyor. Gencecik kızlar, altlarında bu son model cipler! Bu paraları kazanmak için çok çalışmış olmalılar!! Bu bayancıklar araba kullanırken pek agresifler, bir de yaşlı amcalar var sahnede, altlarında Lada vb. eski arabalar, onlar da trafiğe gitmemek üzere çıkıyorlar. Eh kocaman yollarda trafik sorunu boşuna yaratılmıyor. Söylendiği kadarıyla polis durdurunca suçun niteliğine göre 50 ila 100 Grivna arası parayı ehliyet-ruhsat arasına sıkıştırmak her işi çözüyormuş.

Kiev’de bir metro merdiveni

İkinci Gün

İlk gün sabah Cemal’i işe götürmek üzere şoför geldi,  ben de onunla önce işe,  sonra da gideceğim ilk adresi haritada işaretleyip, yürüyerek adı geçen adrese gittim. Ana cadde olan Chervonoarmeyska yani Kızıl Ordu caddesi. Numaranın önünden sözleştiğimiz üzere Çağla’yı aradım: O da emlakçıyı aradı, birazdan yeşilli bir bayan bana gelip, kendisi ile gelmemi işaret etti. Takıldık, gittik eski bir apartmanın idrar kokan karanlık koridorlarından geçip parçalanmak üzere olan asansöre binip, 3. kata çıktık. Bir yaşlı bayan temizce bir kapıyı açtı: İçerisi her şeyiyle yeni yapılmış, mobilyalı ve beyaz eşyalı bir tek odalı ev. Yaşlı kadın sürekli bir şeyler anlatıyor, en sonunda dayanamayıp sarıldım telefona, ‘imdat Çağla, bu kadın ne anlatıyor??’ Çağla emlakçıyla konuşup olayı aydınlatıyor, buzdolabı yarın gelecekmiş! Evin yatağının küçüklüğü (1.5 kişilik yatak, bir de Cemalle ben, yok, mümkün değil!)  ve tabii dehşet verici girişi dışında sorunu varmış gibi görünmüyor. Bu itirazlarımı dile getiriyorum, ama ev sahibi yatağı değiştirmeyeceğini ve Kiev’de merkezdeki eski apartmanların bütün girişlerinin kendisininkiyle benzer olduğunu söylüyor. Eve istenen aylık 1300 USD..

Emlakçı ile çıkıyoruz, o beni bahçede oturtup bir başka bayanla buluşup tekrar içeri giriyor. Biraz sonra çıkıyorlar, yanındaki bayan İngilizce olarak bana, kendileri ile gitmemi söylüyor, yakında bir başka dıştan dökülen, harbi tarihi bir binaya giriyoruz. Ev sahibi gençten bir adam, evde iki İrlandalının kaldığını, ama taşınacaklarını söyleyerek önce kapıyı çalıyor, yanıt alamayınca harttadak eve giriyor! Belki de duştalar, diyor!!

Hoppala!! Neyse ki duşta kimseyi yakalamıyoruz. Ev yine tek odalı ve mobilyalar oldukça eski, biraz da pis. Koridorda bir kapı dikkatimi çekiyor, kilitli! Burası ne diye soruyorum, ev sahibi anahtar bloğundan bir anahtar seçerek, isteksizce orayı açıyor! Karanlık ve pis bir odacık, içeride bir ya da birkaç ceset varmışçasına pis kokuyor. Adam burasının onun tamir odası olduğunu söylüyor. Kiraya verdiği evde ne işi var bu odanın, hiç anlamadım ama neyse, şuradan bir an önce çıkmalı! Eve istenen 1000 USD

Emlakçı, Çağlanın telefon talimatı üzerine, bir taksi durduruyor ve adresi verip 20 Grivnaya pazarlık ediyor. Taksici şehrin taa bir yerlerine götürüyor beni, yol kapalı vb diyor ve ileriyi gösterip, 20 Grivnamı alıyor ve beni bırakıyor. Salak gibi kalıyor muyum yolun kenarında! Neredeyim? Oturup haritamı açıyorum yolun kenarında ama nafile bir şey anlaşılmıyor.. Ben ağlamaklı, yoldan geçen kadına adresi gösteriyorum,  ama adres, ben anlayayım diye Latin yazılmış! Kadın beni ciddiye bile almıyor. Umutla bir başkasına askıntı oluyorum, ve Çağlayı arıyorum, telefonu adama veriyorum, sanki kamera şakasındayız! Çağla adresi soruyor adam bana elle, Çağla telefonda tarif ediyorlar. Uzuuuun bir yürüyüş yaparak gidiyorum.. Beni bekleyen ama hala fosile dönüşmemiş  emlakçı, her nasılsa Ukraynalı erkeklerin çirkinliğinden nasibini pek alamamış bir delikanlı kapıda şaşkın bakışlarımdan tanıyor ve yanıma gelip kırık dökük İngilizcesiyle gideceğimiz evden bahsedip, çok eski adeta bir şato görünümlü bir taş binaya sokuyor.. Son kata kadar merdivenle çıkıyoruz, ben bittim stres ve yorgunluktan, nefes nefese, bir de bu merdivenlerde Cemal’i düşünüyorum, içim sızlıyor.

Ev tabii gayet güzel yenilenmiş, bir genç bayan oturuyor içinde ama olacak gibi değil, eve 1700 USD istiyorlar.

Emlakçı Oleg (Alek okunuyor) ile çıkıyoruz, o uzun bacaklarıyla koştururken ben onu takip etmeye, o da kendini yavaşlatmaya çalışıyor. Bana Metro’mu taksi mi diye soruyor, ben taksi diyorum, yorgunluktan bitik. Taksi ile Oleg pazarlık yapıyor, ben kaç para diye Oleg’e soruyorum, 20 Grivna diyor hafif şaşkınlıkla. Ben parayı ben vereceğim sandığımdan kazık yememeye çalışıyorum sözde.. Sonra gideceğimiz yere gelince Oleg parayı ödüyor, ben hafif utanıyorum salaklığımdan. Burası da Gorkogo 125  (isim Gorki’den geliyor.) Kısmen daha yeni bir apartmanın 5. katı. Bunun kapısı kapanıyor ve içi idrar kokmuyor. Hatta biraz daha temizce. Asansör yine korkunç sesler çıkarıyor ama sağlam görünüyor. Bizi genç bir bayan karşılıyor, adı Ella. Bize evi gezdiriyor, İngilizce konuşabiliyor, bana nereden geldiğimi soruyor, İstanbul diyorum, gülümseyerek eşinin Türk olduğunu söylüyor, evde bulunan diğer bayanla, yani kayınvalidesi ile beni tanıştırıyor. O da İstanbul’dan gezmeye gelmiş. Biz Türkçe konuşmaya başlıyoruz, bu sefer anlamsız bakma sırası Ukraynalılarda! Hemen oğlunu arıyor, beni oturtuyor ve oğlu ile konuşturuyor. Evet gayet temiz ve yenilenmiş bir ev, yine bir oda ve bir salon, yemek yine mutfakta.. Mobilyalar da fena değil, bol dolap var. Eve 1700 USD istiyorlar. Ben Uğur Bey ile telefonla konuşurken bu fiyata tutamayacağımı söylüyorum, o da zaten iki aylık peşin ödeme yapılmasının adet olduğunu ve şayet 3 aylık peşin ödeme yaparsak evi 1500 USD ye verebileceklerini söylüyor. Ella, bu evde eşimle benim oturacağımı öğrenince seviniyor, genç birilerinin evde parti verip harabeye çevirmelerini istemediğini söylüyor, buralarda böylesi pek alışılmışmış!. Düşünelim deyip ayrılıyoruz oradan. Oleg beni bir eve daha götürüyor ama o da pek eski. Sonunda Oleg’e Cemal’in işyeri adresini gösteriyorum ve  beni yürüyerek Cemal’in ofisine götürüyor.

İlk kalıcı evimiz ve Cemo

Yukarı çıkıp biraz maceralarımı anlatıp, ofisin yakınlarındaki ilk evi ve  Uğur bey’in evini Cemal’e göstermek istiyorum, tabii yine Çağla aranıyor, ilk emlakçıdan o randevu alıyor, ve  ben de Uğur bey’den akşam geç saat için randevu alıyorum. Cemal’le çıkıp ilk eve gidiyoruz yürüyerek, emlakçıyı artık tanıdığımdan sorun yok, evi de biliyorum!

Evi görüp ofise dönüyoruz, ben bitmiş haldeyim. Biraz oturup email’lerime bakmak istiyorum ki, telefonda Çağla başka bir randevu daha almış, emlakçının beklediğini söylüyor. Umutsuzca kalkıp yola düşüyorum. Ofisin 2 blok ilerisinde, ama burada blokların maşallahı var.. Emlakçı kız yine tek kelime yabancı dil bilmiyor. Napalım, telefonun öbür ucunda nasılsa Rusça konuşan Çağla var!! Bu ev de yine eski ama kooparatif tarzı devlet apartmanlarından. Çirkin dev gibi bir bina. Bunun asansörünün altı harbiden asansör duvarlarından 3-4 santim daha aşağıda, aradan hızla geçtiğimiz duvarları izliyoruz. Bu kez 9. kat ve ben asansörün dibinin düşmesine kesin gözüyle bakıyorum. Sağ salim çıkıp iniyoruz ve ben neredeyse koşarak Cemal’in ofisinin yolunu tutuyorum. Ama daha 5 dakika dahi oturamadan Uğur bey’le buluşmaya gidiyoruz bu kez de. Efendi bir genç mühendis. Eve birlikte bakıyoruz. Oldukça makul görünüyor bana artık bu saatten ve bu yorgunluktan sonra. Yarın görüşürüz deyip ayrılıyoruz.

Akşam evin karşısındaki İtalyan restoranında yemek yiyiyoruz. Ben yine Rusça menüden bir şey seçiyorum, ama gelen şeye inanamıyorum. Bir tabağın ortasında kağıt inceliğinde 3 dilim salam.. Sadece 3 dilim! Neyse ki masada ekmek var. Ekmekle karnımı doyuruyorum, Cemal ise benim gibi maceraya atılmadan Pizza söylediğinden, mutlu! Yemekte Uğur Bey’in evini tutmaya karar veriyoruz, ooohhh, sırtımdan bir yük kalkıyor.

Kiev’de ikinci günüm birinci günümü aratıyor nerdeyse. Ama bir şeyi başarmış olmanın keyfi yorgunluğu unutturuyor. Tabii bu başarıda büyük pay Çağla’nın! Gerçekten bir  Atom Karınca! Benim moral olarak çöktüğüm her yerde o hep çözümlerle yanımda oldu.  Daha sonraki günlerde Çağla, bu günkü tempomu ve Kiev’de ikinci günümde bilmediğim sokaklarda, tanımadığım ve dilini anlamadığım insanlarla,  elimde Kiril alfabesi ile yazılı bir harita ile  koşuşturmalarımı düşündükçe, bana gerçekten  acıdığını itiraf ediyor!

Sonuç olarak, Kiev’e ilk ayak basan yabancılar olarak, ikinci gün kendi çabalarıyla ev bulma rekoru, takım olarak (Çağla-ben) kesinlikle bizimdir, iddia ediyorum!

Ayşe Mutlu Demetçi'ye teşekkürlerimizle

30.12.2009