Anı Köşesi   

 Denizi Tarif Etmek                                                                       A. Kadir Özcan

Deniz denilince aklıma hep gizem gelir, huzur gelir, derinlik gelir, özlem gelir, kavuşmak gelir. Deniz, bence bizlere sunulan nimetlerin en önemlilerinden biridir.

Denizi belki bu kadar fazla sevmemin nedeni, deniz kenarında, Karadeniz’in şirin bir kasabasında doğup büyümüş  olmamdır.

Deniz; yalnız tuzlu bir sudan ibaret değildir. İçerisinde irili ufaklı sayısız canlılar barındırır. Deniz bütün canlılara ev olmuş, yurt olmuş, nice ailelere umut olmuş, aş olmuş, iş olmuştur.

Deniz; o muhteşem güzelliği ile gün gelmiş tutku olmuş, gün gelmiş şarkılarda güfte olmuş, gün gelmiş şairin mısralarında aşk olmuş, ressamın tuvalinde resim, sanatçının elinde fotoğraf olmuş, aşığın sazında atışma, yalnıza eş, yolcuya yoldaş olmuş, sevenlerinin kalbinde taht olmuş, bu kirlenmiş çevreye temiz bir örtü olmuştur. Velhasıl, Deniz hayattır, bir yaşama biçimidir. Çoğumuz hüzünlü anlarımızda kendimizi onun yanına atarız, etrafındaki çay bahçelerinde içilen iki bardak çayın keyfine doyum olur mu...? Günlük istihkakını tamamlamış, “Bu Gün İşler Çok Güzel” der gibi yüzü tebessümle bakan balıkçıların iskeleye gelişini hiç seyrettiniz mi...?

İşe çıkılmayan günlerde şarkılar, türküler söyleyerek ağlarını onaran balıkçının mutluluğunu gördünüz mü hiç...?

Hani karayolu ile yaptığımız seyahatlerde, bitip tükenmeyen ovalardan, bozkırlardan geçerken, birden yol kenarındaki tabelada Sahil Şehrine 30 km, 20 km, 10 km, 5 km ... kaldığını görünce, içimizi bir tatlı telaş, bir heyecan kaplar ya... sanki ileride göreceğimiz birisi var gibi... sonra kilometreler biter sahil şehrine girilir ve sevgiliye kavuşulur... Bu duyguların güzelliğini anlatmaya kelimeler kifayetsiz kalır.

Siz berrak bir denizde, elinizle tutacak kadar yüzeyden geçen istavritleri, kumlara sürünerek salınıp yüzen kefalleri seyrettiniz mi? Sonra bir olayı işaret eder gibi martı sürülerinin hep bir ağızdan çıkardığı o çok sesli senfoniyi dinlediniz mi hiç?

Oltalarını onlarca balıkla çekip, onları hemen yanındaki yarım su dolu kovaya tek tek koyan çocukların sevincine hiç ortak oldunuz mu...?

Oksijen tüpünü sırtına koyup, giysilerini büyük bir özveriyle giyen dalgıçların su altındaki gizemli ve büyülü maceralarını gözlerinizi kırpmadan izlediğiniz oldu mu?

Hangimiz yaz mevsimi geldiğinde tatilimizi onunla beraber geçirmek istemeyiz... Hangimiz onun ılık veya sıcak suyuna kendimizi ve sevdiklerimizi bırakmadık... Hatta tatile çıkarken dostlarımızın nereye? Sorusuna çoğu zaman “ yazlığa” değil de “ Denize “ demez miyiz...?

Kış Mevsiminde lapa lapa kar yağarken, her düşen kar parçalarının karada kendi alanı kadar yere beyaz örtü sererken, onun üzerine düşen her parçanın nasıl da bir bir yok oluşunu hayretle izleyip derin düşüncelere daldığınız oldu mu?

Denizin bu kadar çok sayısız faydası varken...; niçin bu güzellikleri ellerimizle yok ediyoruz? 25-30 yıl önce insanlar arasında genel bir kanı yaygındı...” Denizin Balığı Biter mi Deniliyordu” bitmedi ama bitme noktasına geldi... Dünyamızın dörtte üçü denizlerle kaplıdır içerisindeki binbir çeşit canlılar yok olma tehlikesi ile karşı karşıyadır azalan balıklar gibi denizlerin suyunu da azaltmayız, bilinçli kullanırız...

Kimbilir belki günün birinde onu içme suyu olarak kullanmak isteyebiliriz. Umarım o günler çok uzak olsun.

Denizlerimizin, mavi, güzel ve temiz  kalması, bozulmadan geleceğe miras bırakılması dileklerimle...                                                                                                           

A. Kadir Özcan'a teşekkürlerimizle

Denizce

28.04.2007