Anı Köşesi   

 Yerine Başka Hiçbirşey Konulamayan Tek Şey Sevgidir

Babam bana hiç aferin demedi hocam!”

Gözlerine baktım çocuğun, ışıl ışıl parlıyor sanki. Yüreği gözlerine yansımış adeta. O yaşlar hiç yakışmıyordu gözlerine. Yüreğinde yanan ateş “gözlerinde” yaşa dönüşüyordu.

“Ne oldu oğlum?” dedim.

Gözkapaklarını sıktı. Hıçkırmaya başladı.

Sustum. “Kocaman adam ağlar mı?”, dedirtmemek için dişlerimi sıktım. Sesimin titremesine engel olamadım.

“Ağla oğlum” dedim. “Ağla! Gözyaşları, yürek yangınına yetişen itfaiyecilerdir.” Mardin'de çok yorulmuştu benim itfaiyecilerim diyesim geldi. Ama ne demek istediğimi anlamayacaktı. Sadece sustum. Rahatlamasını bekledim.

Hıçkırıkları yavaş yavaş azalmaya başladı. Eline bir kağıt mendil verdim. Burnunu sildi. Son birkaç damlayı da silince yangının hafiflediğini anladım.

“Neyin var oğlum!” dedim.

“Babam” dedi yutkundu.

“Bir şey mi oldu babana?” diye korkarak sordum.

“Yok hocam!” dedi.

“Dövdü mü baban seni?” diye sordum.

“Öyle bir şey değil hocam. Nasıl anlatsam..” dedi ve sustu.

Birkaç dakika boşluğa baktıktan sonra “Hani siz bana biraz önce 'ne oldu oğlum?' dediniz ya…"

Sesi yine titredi.

"Babam bana hiç "oğlum” demiyor. Ya da ben hatırlamıyorum hocam! "Hep eleştiriyor beni. Hiçbir şeyimi beğenmiyor. Babam bana bir defa bile 'aferin oğlum!' demedi.”

Daha fazla konuşamadı.

Sadece o mu? Ben de konuşamadım.

* * * * * *
Her şeyin sözlük tarifi var belki. Ama “sevgi” kavramını nasıl anlatırız ki? Her şeyin bir alternatifi var mutlaka. Ama “sevgi” duygusunun yerini neyle nasıl doldurabilirsiniz ki?

Mesleğe ilk başladığım yıldı galiba. On dört yaşlarında bir öğrencim sık sık odama gelip “Hocam size sarılabilir miyim?” diye sorardı. Her seferinde ayağa kalkardım ve onu kucaklardım. Önceleri bunu niye yaptığını anlamamıştım. Mesleğe yeni başladığımdan olsa gerek, yüreğini ısıtmak için bana sarıldığını bilmiyordum.,..

Ama bu öğrencimin niçin ağladığını çok iyi biliyordum.

* * * * * * * 

"Ey iki kolu sağlam insanlar! En sevdikleri hâlâ yanında olanlar! Durmayın sarılın. Benim protez kollarım yüreğimi yavruma taşımıyor."

Ne kadar acı bir isyan. Allah hiçbir anneye, hiçbir babaya böyle bir acı yaşatmasın. Evladını kucaklamak istediği halde kolları olmadığı için evlatlarını bağrına basamayan bir babanın çektiği sıkıntıyı tarif etmek imkânsızdır.

* * * * * * *
Baktım yerinden kalktı öğrencim. Odadan çıkacak. Anladım ki derdini anlatarak rahatlamış. O kapıya varmadan ben yanına koştum. Parmaklarımı saçlarının arasında gezdirirken kendime çektim ve sarıldım. Sanki benden ilk hamleyi bekliyormuş gibi o da bana sarıldı. Bağrıma bastım. O küçük kalbinin atışını hissediyordum.

Sizin kollarınız var mı?

Çocuklarınız da varsa bence hemen kucaklayın onları.

Halil Bey’in isyanını tekrar okuyun…

Kendi kollarını değil, evlatlarının sıcaklığını özlüyor Halil Bey.

Yavrunuzun yüreğini ısıtın…
Tabi kendi yüreğinizi de….

Sait Çamlıca     
Eğitimci – Yazar  

SONUÇ: Yerine başka hiçbir şey koyamayacağımız şey sevgidir.

Sait Çamlıca'ya teşekkürlerimizle

Denizce

14.04.2007